Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Yarn Bombing: η eco-friendly τέχνη του graffiti

Μιας που είμαι αργόσχολη με το blog μου, αποφάσισα να εξιλεωθώ με ένα καλό θέμα κι έτσι έψαξα και βρήκα πληροφορίες για κάτι που πιστεύω (ή τουλάχιστον ελπίζω) πως θα σας συναρπάσει: 
Το Yarn Bombing! 



Η μόνη "βομβιστική επίθεση" που θα μπορούσε να δώσει μια ευχάριστη νότα στην καθημερινότητα της πόλης, είναι σίγουρα το Yarn Bombing (Yarn=νήμα / Bombing=βομβαρδισμός).








Το Yarn Bombing (ή αλλιώς guerilla knitting) αποτελεί μια νεόπλαστη μορφή τέχνης στους δρόμους (street art) που έκανε τα πρώτα σημάδια εμφάνισης τον Μάιο του 2004 στην Ολλανδία στην πόλη Den Helder (ο όρος "Yann Bombing" στα oλλανδικά μεταφράζεται ως "Weild Breien") κι έπειτα έγινε γνωστή παγκοσμίως το έτος 2005 από τους πλέκτες των Ηνωμένων Πολιτειών του Τέξας. Αξιοσημείωτο είναι πως η έναρξη του κινήματος των Yarn Bombers έχει αποδοθεί στην Magda Sayeg από το Χιούστον (Τέξας).






Η τέχνη του Yarn Bombing αφορά το πλέξιμο με πολύχρωμα νήματα τα οποία πλέκονται επάνω σε διάφορα σημεία της πόλης (φανάρια, αυτοκίνητα, παγκάκια, στάσεις λεωφορείων, καθίσματα μετρό κ.τ.λ.) και θεωρείται ως μια μορφή graffiti η οποία μπορεί να αφαιρεθεί εύκολα εάν χρειαστεί. 
Όπως οι περισσότεροι graffiti arists, έτσι και οι Yarn Bombers ενεργούν κατά κύριο λόγο τις νυχτερινές ώρες στα σημεία που έχουνε επιλέξει να "ντύσουν".
Η πρακτική θεωρείται τεχνικά παράνομη, αν και δε διώκεται αυστηρά, ενώ κανένας καλλιτέχνης δεν έχει έως τώρα συλληφθεί για τη συγκεκριμένη δράση.




Η τέχνη αυτή έχει στόχο να δώσει χρώμα στην κάθε πόλη, προσθέτοντας funky στοιχεία και αφαιρώντας το γκρίζο, μουντό χρώμα που επικρατεί. Έτσι λοιπόν το urban περιβάλλον γίνεται περισσότερο φιλόξενο, φιλικό, ζεστό, άνετο.  


Πέρα όμως από την ευχάριστη νότα που χαρίζει το Yarn Bombing, προσφέρει επίσης έδαφος για να εκφραστούν διάφορα κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα. 
Για παράδειγμα, τον Απρίλιο του 2006, διάφοροι Yarn Bombers από Ευρώπη και Αμερική ένωσαν τις...βελόνες τους, ώστε να "ντύσουν" ένα τανκ(με 4.000 τετράγωνα ροζ νήματος, 15cm x15cm το κάθε τετράγωνο), το οποίο χρησιμοποιήθηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η κίνηση αυτή είχε χαρακτήρα διαμαρτυρίας που αφορούσε την εμπλοκή της Δανίας στον πόλεμο του Ιράκ.


Στις 27 Σεπτεμβρίου 2012 στο Εδιμβούργο  ένας άγνωστος καλλιτέχνης αποφάσισε να γνωστοποιήσει τη δυσαρέσκειά του σχετικά με την επέκταση του τραμ που υπάρχει σε εξέλιξη στην περιοχή του, κρεμώντας σε μια περίφραξη δίπλα στο εργοτάξιο του τραμ το έργο του που γράφει "TRAMWAY TO HELL".



Μια ακόμη αξιοσημείωτη κίνηση συνέβη και στη Γερμανία τον Απρίλιο του 2011 με στόχο την ένδειξη εναντίωσης της ύπαρξης των πυρηνικών εργοστασίων στη χώρα, όπου δύο φίλοι με τα ψευδώνυμα Strick & Liesel έπλεξαν σήματα που τόνιζαν την επικινδυνότητα της πυρηνικής ενέργειας. Τα έργα τους έχουν μέχρι στιγμής εντοπιστεί στο Duisburg και στο Düsseldorf σε δέντρα, λάμπες του δρόμου, κάγκελα, πυλώνες αλλά και μπροστά από το κτίριο της Βουλής του κράτους.

Στις 9 Ιουνίου 2012, στην περιοχή Los Feliz των ΗΠΑ, ένα group από Yarn Bombers, επονομαζόμενοι ως "KnitRiot Collective", έπλεξαν 99 πλεκτά σπιτάκια και τα κρέμασαν στα δέντρα μπροστά από την κεντρική τράπεζα της Αμερικής, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την οικονομική κρίση και τους ανθρώπους που χάνουν τα σπίτια τους και μένουν άστεγοι από τις κατασχέσεις.



Ας ελπίσουμε πως μια μέρα θα δούμε την τέχνη του Yarn Bombing να κάνει την επίσκεψή της και στην Ελλάδα. Βέβαια για να συμβεί, να διατηρηθεί και να εξελιχθεί αυτό, θα πρέπει όλοι μας να μάθουμε να σεβόμαστε την δημιουργικότητα και τον κόπο των άλλων, χωρίς να έχουμε την τάση της καταστροφής και της καταπάτησης. Μέχρι τότε ας απολαύσουμε μερικές εικόνες!












Alexanthi! ♥

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Βαριέστε; Δοκιμάστε το!

Απόψε είχα αϋπνίες. 
Σκεφτόμουν τις πιθανές επιλογές να περάσει ευχάριστα ο χρόνος μέχρι να νυστάξω και όλα μου φαίνονταν άκρως βαρετά.
Έτσι, έβαλα το "Lullaby" των "The Cure" ...



...και "τσαφ!" μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ένα κολάζ με ότι τυχαίο μου κατέβαινε στο μυαλό. Άρχισα λοιπόν να ψάχνω διάφορες εικόνες στο internet προσπαθώντας να συνθέσω ένα σκηνικό που ούτε καν είχα στο μυαλό μου πως θα ήταν ακριβώς, με τι σειρά θα έπρεπε να συνδυαστεί και τι θέμα θα είχε.
Αυτό είναι το ωραίο με τα κολάζ: αφήνεις ελεύθερη τη φαντασία σου και δεν αγχώνεσαι να βγει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Απλώς προσθέτεις εικόνες, τις τοποθετείς όπως τραβάει η ψυχή σου και στο τέλος σου μένει μια σύνθεση εικόνων ή αλλιώς ένα κολάζ που ενδόμυχα σε αντιπροσωπεύει.
Τα κολάζ είναι καθρέφτης των όσων σκεφτόμαστε. Δοκιμάστε το σαν τρόπο χαλάρωσης ή για να σκοτώσετε την ώρα σας, έχει πλάκα! 

(Η δική μου απόπειρα απεικονίζεται ακριβώς από κάτω)









Alexanthi! ♥

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Η αυθεντική συνταγή της Jack Daniel's Sauce! (Ναι, σαν αυτή των Friday's!)


Λοιπόν την έψαξα στο internet (www.sintagespareas.gr/sintages/jack-daniels-sauce.html), την έφτιαξα και βγήκε ολόιδια
Σας δίνω ακριβώς τη συνταγή, φτιάξτε την ακριβώς όπως γράφει. Θυμηθείτε πως μπορείτε να κρατήσετε αεροστεγώς στο ψυγείο τη sauce μέχρι και έναν ολόκληρο μήνα, δεν χαλάει εύκολα. Εαν την ξεπαγώσετε και σας φαίνεται πηχτή ρίξτε μέσα λίγο νερό και ανακατέψτε καλά.






Ξεκινάμε!




Συστατικά

1 κεφάλι σκόρδο
1 κουταλιά ελαιόλαδο
2/3 κούπας νερό
1 κούπα χυμό ανανά
1/4 κούπας teriyaki sauce
1 κουταλιά soy sauce
1 1/3 κούπας καστανή ζάχαρη
3 κουταλιές χυμό λεμονιού
3 κουταλιές ψιλοκομμένο κρεμμύδι
1 κουταλιά Jack Daniels Whiskey
1 κουταλιά λιωμένο ανανά
1/4 κουτ. γλυκού πιπέρι καγιεν


ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ ΣΥΣΤΑΤΙΚΩΝ:

  • Στο σούπερ μάρκετ θα βρείτε τα: teriyaki sauce και soy sauce (η soy sauce είναι η σως σόγιας) .
  • Εαν δε βρείτε χυμό ανανά, αγοράστε μια κομπόστα ανανά και ρίξτε μέσα το ζουμί της.
  • Εαν το whiskey που βάλατε δεν είναι Jack Daniel's, δεν υπάρχει πρόβλημα, το ίδιο αποτέλεσμα θα έχετε με οποιοδήποτε whiskey!
  • Το γλυκό πιπέρι καγιέν, είναι το κόκκινο πιπέρι.




Οδηγίες
1.Κόβουμε 2 εκατοστά από το κεφάλι του σκορδου όπως είναι ολόκληρο και τις ρίζες και να στέκεται. Αφαιρούμε τόση φλούδα ώστε να μείνει αρκετή για να συγκρατεί τις σκελίδες μαζί. Το βάζουμε σε ένα ταψί, ρίχνουμε ελαιόλαδο από πάνω και το σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 150° για 1 ώρα. Το βγάζουμε από το φούρνο και το αφήνουμε να κρυώσει λίγη ώρα.

TIP: Επειδή εγώ δεν καταλάβαινα τι ακριβώς έπρεπε να κάνω (είμαι ακόμη στα πρώτα στάδια της καριέρας μου ως μαγείρισσα!), το έψαξα περισσότερο και τελικά απλά κόβουμε τη φλούδα του σκόρδου και ένα μέρος από το κεφάλι του (για να ρίξουμε εκεί μέσα το ελαιόλαδο και να πάει παντού μέσα στο σκόρδο), και κρατάμε τόση φλούδα ώστε να μπορούνε οι σκελίδες να είναι ενωμένες μεταξύ τους. Τους ρίχνουμε αρκετό λάδι, το βάζουμε στο φούρνο και όταν το βγάζουμε, βλέπουμε ότι η κάθε σκελίδα σκόρδου έχει μέσα γίνει ένα πηχτό υγρό, το οποίο υγρό θα χρειαστούμε έπειτα για να το ρίξουμε με τα υπόλοιπα υλικά



2.Σε ένα κατσαρολάκι βάζουμε το νερό, το χυμό ανανά, την teriyaki sauce, την soy sauce και τη ζάχαρη σε μέτρια/δυνατή φωτιά ανακατεύοντας περιστασιακά μέχρι το μείγμα να βράσει οπότε χαμηλώνουμε τη φωτιά μέχρι το μείγμα να γυαλίσει.


3.Πιέζουμε τις άκρες από το κεφάλι του σκόρδου μέχρι να βγει η ψημένη κρέμα σκόρδου. Μετράμε 2 κουταλάκια του γλυκού και τα προσθέτουμε στο κατσαρολάκι χτυπώντας ελαφρά να ενσωματωθεί με τη σάλτσα. Προσθέτουμε και τα υπόλοιπα υλικά και ανακατεύουμε.


4.Αφήνουμε το μείγμα να γυαλίσει για 40-50 λεπτά ή μέχρι η sauce να μείνει η μισή και να γίνει παχιά σαν σιρόπι. Προσέχουμε να μην παραβράσει.

TIP: Ακολουθείστε τη συνταγή κατά γράμμα, όντως η sauce θα μείνει μισή και θα γίνει πιο πηχτή. Αν παραβράσει θα γίνει υπερβολικά κολλώδης και καλό θα είναι να το προσέξετε. 


Λίγα μυστικά ακόμα
Αφήνουμε τη σάλτσα να κρυώσει και τη διατηρούμε σε αεροστεγές βάζο στο ψυγείο. Αν τη βάλετε στο κρέας στο ψήσιμο προσοχή να την αλείψετε λιγο πριν βγάλετε το κρέας απο τη φωτιά γιατι καίγεται εύκολα..







 Σας προτείνω μια SUPER συνταγή για να συνδυάσετε τη σάλτσα που φτιάξατε!

  • Αγοράστε καλαμάκια για να περάσετε το κρέας (συγγνώμη φίλοι Σαλλονικείς, είμαι Αθηναία :Ρ)
  • Αγοράστε επίσης αρκετό μπέικον και γαρίδες σε μικρό μέγεθος (η κάθε γαρίδα να είναι σε μήκος όσο ο δείκτης του χεριού σας,όχι μικρότερη γιατί θα σας παιδέψει στη συνέχεια)
  • Πάρτε τη μια γαρίδα, τυλίξτε γύρω της μια λωρίδα μπέικον και περάστε την στο καλαμάκι. Κάνετε το ίδιο πράγμα ώστε να γεμίσει το καλαμάκι (περίπου 4-5 γαρίδες ανά καλαμάκι βγαίνει)
  • Αφήστε αρκετό χώρο πάνω και κάτω από το καλαμάκι και μην συμπιέζετε τις γαρίδες μεταξύ τους ώστε να ψηθούν σωστά.
  • Αφού φτιάξετε τα καλαμάκια με τις γαρίδες και το μπέικον, ανοίξτε το γκριλ και βάλτε τα πάνω στη σχάρα. Γυρίστε τα συχνά. Σε 6-7 λεπτά θα είναι έτοιμα.
  • Στο τέλος ρίξτε τους από πάνω την Jack Daniel's Sauce, 100% εγγύηση απόλαυσης!
Καλή όρεξη!



Alexanthi! ♥

The princess and the hipster



Προσοχή: ακολουθεί παραμύθι.

Στον εξωτικό Γέρακα το κρύο δεν μπήκε ακόμη. Η πριγκίπισσα του χειμώνα έκανε μια στάση στο δρόμο της και σταμάτησε στο Γκάζι να πιεί ένα αφέψημα να ξαποστάσει από τον μακρύ δρόμο.
Μα εκεί που έπινε το τσάι παπάγιας μασουλώντας με καθωσπρεπισμό ένα κουλουράκι βουτύρου, ένας hipster τύπος με τατουάζ ως το γονή σκόνταψε επάνω της, καθώς τα κορδόνια από τα oldschool adidas του ήτανε μονίμως λυμμένα (άποψη), χύνοντας το αφέψημα επάνω στο ολοχρυσοκέντητο gucci φόρεμά της. Ο hipster θέλοντας να επανορθώσει, ζήτησε από τη πριγκίπισσα του χειμώνα να βγάλει το λερωμένο της φόρεμα και να το ανταλλάξει με τα δικά του ρούχα. Εκείνη δέχτηκε.
Ο hipster πήρε τον δρόμο του φορώντας το ολοχρυσοκέντητο gucci φόρεμα και η πριγκίπισσα τον δικό της φορώντας τον μπορντό σωλήνα παντελόνι, την μαύρη V μπλούζα,το γούνινο σκουφάκι και τα vintage eyeglasses του hipster.Μα τώρα, η πριγκίπισσα του χειμώνα δε φαινότανε καθόλου πριγκίπισσα και ο hipster είχε εξαφανιστεί. Κανείς δεν έπαιρνε χαμπάρι πως αυτή ήτανε η “αυτού μεγαλειότης” και όποτε προσπαθούσε να πείσει τον κόσμο εκείνοι γέλαγαν μαζί της και την έδειχναν με το δάχτυλο σαν να ήτανε τρελή. Μη γνωρίζοντας πως να φτάσει στο Γέρακα χωρίς τη βοήθεια των περαστικών, η πριγκίπισσα το μόνο που έκανε είναι να περιπλανιέται στα στενά των Εξαρχείων πίνοντας ξύδια και κάνοντας παρέα στα αδέσποτα σκυλάκια.
Μια μέρα εκεί που η πριγκίπισσα καθόταν στο floral και έπινε μια σανγκρία, εμφανίστηκε μπροστά της ο hipster που είχε πάρει το φόρεμά της.
-“Ει εσύ! Θέλω πίσω το φόρεμά μου,άθλιε!”
-“Βρε καλώς την πριγκίπισσα. Ξέρεις κάτι κοπελιά; Θα στο έδινα,αλλά είσαι spoiled και θέλω να σε δω να βασανίζεσαι”
-“Φέρτο μου τώρα, σε διατάζω!”
-“Χα!Με αυτή την εμφάνιση με διατάζεις; Ποιός θες να σε πιστέψει πως είσαι πριγκίπισσα; Ε λοιπόν, θα χρειαστεί να περιμένεις από ότι φαίνεται, καθώς στα χέρια μου είναι το φόρεμά σου, εγώ αποφασίζω”
-“ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ!” φώναξε η πριγκίπισσα, και όλα τα γύρω τραπέζια γύρισαν και την κοίταξαν ενοχλημένα.
-“Λοιπόν πριγκίπισσα,μιας που εσύ δεν έζησες ποτέ αυτή τη ζωή,κι επειδή τα φράγκα βλέπω να σου τελειώνουν και απορώ πως είσαι τόσο ήσυχη σπαταλώντας χρήματα για σανγκρίες,θα τα πούμε ξανά σε λίγο καιρό, να δω αν άλλαξες”.
Αυτή ήτανε η σκληρή απόφαση που πήρε ο hipster για την πριγκίπισσα και εξαφανίστηκε μονομιάς στα στενά των Εξαρχείων. Κάποιοι λένε πως πήγε προς το Πανεπιστήμιο ενώ κάποιοι άλλοι ορκίζονται πως τον είδανε να παίρνει το μετρό από Ομόνοια. Κανείς δε ξέρει όμως που πήγε κι έτσι η πριγκίπισσα έμεινε μόνη της ξανά, κι αυτή τη φορά χωρίς αρκετά χρήματα. Μα πως δεν είχε σκεφτεί ότι της τέλειωναν τα χρήματα; Μα φυσικά,εκείνη είχε πάντοτε χρήματα! Δεν της έλειψαν ποτέ, μα τώρα άρχισε να φοβάται. Δεν της έφταναν για να μείνει άλλο ένα βράδυ σε κάποιο ξενοδοχείο, ίσα που θα μπορούσε να φάει, και μάλιστα φαγητό κακής ποιότητας. “Ω θεέ μου!” σκέφτηκε, “Πως έμπλεξα εγώ έτσι;”. Οι ώρες περνούσαν και η πριγκίπισσα είχε τρομάξει. Δεν ήξερε πως να χειριστεί την κατάσταση. Όσο βράδιαζε, τόσο έβλεπε κόσμο που δεν αντίκρισε ποτέ πιο πριν καθώς όταν έπεφτε ο ήλιος εξαφανιζόταν στο ξενοδοχείο της. Άνθρωποι-φαντάσματα με σύριγγες στα χέρια και αφιλόξενα βλέμματα την κοιτούσανε. Μερικές παρέες ατρόμητες και χαλαρές -“ΜΑ ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΛΑΡΕΣ” σκεφτόταν- περπατούσαν και γελούσαν στο δρόμο. Μια μίξη κοινωνικών,ταξικών,θρησκευτικών συνονθυλευμάτων γύρω της, κι εκείνη δεν ήξερε πως να αντιδράσει σε όλο αυτό! Είχε τρομάξει πολύ.Άρχισε να κλαίει γοερά σε ένα παγκάκι μόνη της. Ένα κορίτσι την πλησίασε: - “Γειά σου,πως σε λένε;”
-“Πριγκίπισσα” της είπε κλαίγοντας. “Εσένα;”
-“Εμένα με λένε Ζωή. Γιατί κλαις;”
-“Γιατί είμαι μόνη”
-“Γιατί είσαι μόνη;”
-“Γιατί είμαι πριγκίπισσα”
-“Και ποιός είπε ότι οι πριγκίπισσες πρέπει να είναι μόνες;”
-“Μα…”
-“Δεν έχει ‘μα’, έλα μαζί μου”
Έτσι η Ζωή την πήρε από το χέρι και την περιήγησε στο κέντρο της Αθήνας. Στα καλοφημισμένα και τα κακοφημισμένα στενά, στους κυριλέ και τους χύμα τύπους, στα πολύχρωμα και τα μίνιμαλ μπαράκια και σε όλων των ειδών τις πλατείες. Η πριγκίπισσα είδε τον κόσμο με άλλη οπτική κι άρχισε ξαφνικά να μην αναπολεί το gucci φόρεμά της και να γουστάρει τη χύμα ενδυμασία της. Κατάλαβε πως μπορεί να είναι πριγκίπισσα χωρίς πλούτη. Άρχισε να επικοινωνεί με τον κόσμο χωρίς να την κοροιδεύουνε και κατάφερε να μάθει τον δρόμο για τον Γέρακα σιγά σιγά. Έτσι μετά από λίγες μέρες είχε φτάσει στον προορισμό της. Έφερε τον χειμώνα πίσω στο μέρος αυτό και αποφάσισε να πάρει το δρόμο του γυρισμού. Γυρίζοντας αποφάσισε να περάσει μια βόλτα από τα αγαπημένα της Εξάρχεια… Εκεί συνάντησε τη Ζωή και την ευχαρίστησε για όλα. Πηγαίνοντας προς το μετρό προς την πλευρά του Πανεπιστημίου, είδε στον δρόμο έναν άστεγο που της έγνεφε να πλησιάσει. Έβγαλε από τις τσέπες της 2 ευρώ και τα πέταξε στο πλαστικό του ποτήρι. Τότε ο άστεγος γύρισε και την κοίταξε… -“ΕΣΥ!” του είπε σοκαρισμένη.
-“Ναι πριγκίπισσα,εγώ. Βλέπεις,μπορεί να ήθελα να σου δώσω ένα μάθημα αλλά παραήμουν σκληρός μαζί σου και η μοίρα με τιμώρησε. Με βρήκανε οι αυλικοί του πατέρα σου με το φόρεμά σου και νόμιζαν πως σε σκότωσα.Έτσι μου πήρανε όλα τα υπάρχοντα και με άφησαν στο δρόμο.”
-“Αυτό είναι φριχτό!”
-“Πλήρωσα το λάθος μου…”
-“Πως σε λένε,αλήθεια;”
-“Παύλο”
-“Λοιπόν Παύλο, σου οφείλω μια συγγνώμη για τον τρόπο μου και ένα ευχαριστώ για όσα μου δίδαξες, έστω και με τον σκληρό σου τρόπο.”
-“Δεν κάνει τίποτα πριγκίπισσα”
-“Σήκω τώρα όμως”
-“Γιατί;”
-“Γιατί θα έρθεις μαζί μου”
-“Πως; Τι λες;”
-“Αυτό που άκουσες,σήκω”
Κι έτσι ο Παύλος σηκώθηκε και πήρε το δρόμο του γυρισμού με την πριγκίπισσα. Εκείνος βρήκε νέο σπίτι στο παλάτι, καθώς ο Βασιλιάς εκτίμησε την αλλαγή στον χαρακτήρα της κόρης του και η πριγκίπισσα άρχισε πλέον να ενδιαφέρεται για τον λαό της και τα κοινά. Ο Παύλος και η πριγκίπισσα δεν άργησαν να εκδηλώσουν έναν κρυφό έρωτα ανάμεσά τους και έτσι έβαλαν στο facebook in relationship και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς θα δείξει!
Τέλος.


Alexanthi! ♥

(αφιερωμένο στην Αλεξία Σταυρίδου)

Οι εγκαταλελειμμένες πόλεις του κόσμου




Υπάρχουν μερικές πόλεις πάνω στον πλανήτη μας,που παλιότερα έσφυζαν από ζωή και αναπτύσσονταν ραγδαία,πλέον όμως είναι ακατοίκητες για διάφορους λόγους.Κάποιες από αυτές είναι τουριστικά αξιοθέατα ενώ κάποιες άλλες εντελώς ξεχασμένες.Ας δούμε μερικές από αυτές τις πόλεις και ας μάθουμε τους λόγους που οι κάτοικοί τους τις εγκατέλειψαν... 



1.Kowloon Walled City - Χονγκ Κονγκ


Βρίσκεται λίγο έξω από το Χονγκ Κονγκ. Αρχικός σκοπός της ήταν η προστασία της περιοχής από τους πειρατές, στη συνέχεια καταλήφθηκε από τους Γιαπωνέζους κατά τον Β΄Παγκόσμιο και μετά το τέλος του πολέμου, καθώς ούτε η Βρετανία ούτε η Κίνα επιθυμούσαν την ευθύνη και τον έλεγχό της, κατέληξε σε μία πόλη χωρίς νόμους. Αποτέλεσμα? Οίκοι ανοχής, καζίνο, καταγώγια όπου γινόταν εμπόριο και χρήση οπίου και ταβέρνες όπου σερβιριζόταν κρέας σκύλων ήταν τα χαρακτηριστικά της πόλης.




Ταυτόχρονα λόγω της συνεχούς αύξησης του πληθυσμού, τα κτίρια γίνονται όλο και ψηλότερα, οι δρόμοι όλο και στενότεροι -για την ακρίβεια δαιδαλώδη σοκάκια που θύμιζαν λαβύρινθο- με αποτέλεσμα το φως του ήλιου να μην φτάνει μέχρι τα χαμηλότερα επίπεδα των ορόφων -πρόβλημα που λύθηκε με φθορίζων φωτισμό καθόλη τη διάρκεια της μέρας-.
Η πόλη τελικά κατεδαφίστηκε αλλά κάποια τμήματα ακόμα και σήμερα είναι επισκέψιμα.



2.The Ghost Island of Hashima - Ιαπωνία (Ή Θωρηκτό νησί ή Gunkanjima)

\

Βρίσκεται στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας και κατοικήθηκε απο το 1887 έως και το 1974.Αγοράστηκε απο την Mitsubishi το 1890 και στόχος ήταν η εξόρυξη του άνθρακα που βρίσκεται στον βυθό της θάλασσας.


”Θωρηκτό Νησί” είναι μια αγγλική μετάφραση του Hashima Island εξαιτίας του θαλάσσιου τείχους που υψώνεται γύρω από αυτό. Εκεί λοιπόν χτίστηκαν το 1916 όλα αυτά τα διαμερίσματα για την στέγαση των εργαζομένων. Το 1959 η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 139.100 άτομα ανά Km2, η υψηλότερη που έχει καταγραφεί ποτέ παγκοσμίως.

Το πετρέλαιο αντικατέστησε τον άνθρακα την δεκαετία του ‘60 για τα καλά, κι έτσι η Mitsubishi αναγκάστηκε το 1974 να ανακοινώσει επίσημα την διακοπή της λειτουργίας των ορυχείων. Σήμερα το νησί είναι γυμνό και άδειο και γι αυτό ονομάζεται και Ghost Island.



3.Pripyat - Ουκρανία


Το Pripyat είναι μια εγκαταλελειμμένη πόλη στη βόρεια Ουκρανία, κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία.Ο πληθυσμός της πόλης ήταν περίπου 50.000 και ήταν το σπίτι των περισσοτέρων εργαζομένων του πυρηνικού σταθμού Τσερνομπίλ. Με την καταστροφή του Τσερνομπίλ το 1986 η πόλη εγκαταλείφθηκε λόγω της απειλής της ακτινοβολίας.


Στη συνέχεια η πόλη Pripyat λειτουργούσε ως μουσείο για μεγάλο χρονικό διάστημα, δείχνοντας ένα κομμάτι της σοβιετικής ζωής. 


Ωστόσο, κάποια στιγμή στις αρχές του 21ου αιώνα ο τόπος λεηλατήθηκε σε μεγάλο βαθμό, τίποτα δεν έμεινε πίσω, κλάπηκαν ακόμη και καθίσματα τουαλέτας.


Η πόλη δεν θα είναι ασφαλής για την ανθρώπινη κατοικία για πολλά χρόνια ακόμη, και ακόμη και τότε θα είναι πολύ δύσκολο για τους ανθρώπους να αποφασίσουν να μετακομίσουν εκεί.



4.Craco - Ιταλία


Το Craco βρίσκεται στην Περιφέρεια της Basilicata και στην επαρχία της Matera. Μεσαιωνική πόλη, χτισμένη σε λόφους, με εδάφη ιδανικά για την καλλιέργεια σίτου. Η δημιουργία του Craco μπορεί να χρονολογηθεί περίπου στο 1060, όταν η γη ήταν στην ιδιοκτησία του Αρχιεπισκόπου Arnaldo, επισκόπου του Tricarico. Αυτή η μακροχρόνια σχέση πολιτών με την Εκκλησία είχε μεγάλη επιρροή στους κατοίκους, σε όλες τις ηλικίες.


Το 1891, ο πληθυσμός της Craco είχε φτάσει τα 2.000 άτομα. Τα προβλήματα για τους κατοίκους ξεκίνησαν όταν οι αγροτικές εργασίες δεν απέφεραν τα αναμενόμενα. Μεταξύ του 1892 και του 1922 πάνω από 1.300 άτομα είχαν μεταναστεύσει στη Βόρειο Αμερική. Προσθέστε στην συνέχεια τούς σεισμούς, τις κατολισθήσεις, τον πόλεμο! Όλα συνέβαλαν σε μαζική μετανάστευση των κατοίκων της πόλης.

Το 1963 οι 1.800 κάτοικοι που είχαν απομείνει μεταφέρθηκαν σε μια κοντινή κοιλάδα που ονομάζεται Craco Peschiera, και το αρχικό Craco παραμένει σε κατάσταση αποσύνθεσης.



5.Oradour-sur-Glane - Γαλλία


Κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου,Σάββατο 10 Ιουνίου 1944 τα στρατεύματα των Γερμανών κατέστρεψαν σχεδόν εξολοκλήρου τη μικρή πόλη της κεντρικής Γαλλίας, σκοτώνοντας συνολικά 642 άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Σύμφωνα με μαρτυρία επιζώντος,οι άνδρες οδηγήθηκαν σε αχυρώνες όπου πυροβολήθηκαν στα πόδια ώστε να πεθάνουν αργά και βασανιστικά.Οι γυναίκες και τα παιδιά,που ήταν κρατούμενοι μέσα σε μια εκκλησία,προσπάθησαν να διαφύγουν,όμως το μόνο που συνάντησαν μπροστά τους για τελευταία φορά ήτανε τα πολυβόλα.

Μετά το τέλος του πολέμου, ένα χωριό με το ίδιο όνομα κτίσθηκε και κατοικείται σε μικρή απόσταση από το αρχικό, το οποίο διατηρήθηκε ακριβώς όπως έμεινε μετά την επίθεση. Ένα τεράστιο μνημείο ανεγέρθηκε ακριβώς μπροστά από το νεκροταφείο, εις μνήμη των θυμάτων, ενώ το χωριό είναι σήμερα επισκέψιμο και αποτελεί ανοιχτό μουσείο, μιας πόλης τραγικά ακινητοποιημένης στο χρόνο.



6.Wittenoom - Αυστραλία

Το  Wittenoom  υπήρξε κάποτε τόπος κατοικίας για 20,000 ανθρώπους στην ακμή του.Η πόλη των ορυχείων αμιάντου εγκαταλείφθηκε αισθητά αφότου οι κίνδυνοι του αμίαντου για την υγεία όλων έγιναν γνωστοί κατά τη δεκαετία του ‘60, εφόσον 1,000 κάτοικοι βρήκανε τον θάνατο από αρρώστιες που δημιουργήθηκαν λόγω αυτής της ύλης.

Οι εναπομείναντες κάτοικοι έφυγαν ύστερα κι εκείνοι,εκτός από τους 8 ανθρώπους που ζουν μέχρι και σήμερα εκεί.

Η πόλη είναι μολυσμένη με τις μπλε ίνες αμίαντου που φαίνονται στο έδαφός της.



7.San Zhi - Ταϊβάν
Η φουτουριστική αυτή πόλη στη βόρεια Ταϊβάν ξεκίνησε να κτίζεται ως θέρετρο πολυτελείας για την αφρόκρεμα της χώρας.

Μετά από μια σειρά θανάσιμων εργατικών ατυχημάτων, τα έργα διακόπηκαν και εν συνεχεία λόγω έλλειψης χρημάτων και κινήτρων, το σχέδιο εγκαταλείφθηκε εντελώς και τα εξωγήινα κτίρια έμειναν να στέκονται έρημα και εγκαταλελειμμένα, εις μνήμην, θαρρείς, αυτών που χάθηκαν.

Στην περιοχή εξαπλώθηκαν ταχύτατα φήμες που ήθελαν την πόλη στοιχειωμένη από τα φαντάσματα των εργατών που σκοτώθηκαν εκεί. Το όλο θέμα κουκουλώθηκε ταχύτατα, και η κυβέρνηση της χώρας, που είχε μισθώσει το έργο, αρνήθηκε κάθε εμπλοκή, εξ ου και τα ονόματα των αρχιτεκτόνων δε δόθηκαν ποτέ στη δημοσιότητα.

Το project πιθανότατα δε θα συνεχιστεί, καθότι πλέον έχει πάρει διαστάσεις θρύλου –και όχι με την καλή έννοια– και η εκμετάλλευση της περιοχής για διαφορετική χρήση δε θεωρείται σοφή από τους προληπτικούς κατοίκους της χώρας.



8.Varosha - Κύπρος

Πριν την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η Varosha ήταν το δημοφιλές, ειδυλλιακό θέρετρο της Αμμοχώστου.

Από το 1974 και μετά, αφότου οι κάτοικοι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, η περιοχή περιφράχτηκε με συρματοπλέγματα και η είσοδος μέχρι σήμερα δεν επιτρέπεται παρά μόνο στα μέλη του τουρκικού στρατού και των Ηνωμένων Εθνών.

Τα κτίρια που κάποτε στέγαζαν πολυτελή ξενοδοχεία σήμερα βρίσκονται σε κατάσταση αποσάθρωσης, ενώ οι ερημωμένες παραλίες αποτελούν πλέον το σπίτι προστατευόμενων ειδών μεσογειακής χελώνας. 

Το Σχέδιο Ανάν προέβλεπε την επιστροφή της πόλης στους Ελληνοκυπρίους, ενώ μετά την απόρριψή του οι τουρκικές αρχές ανακοίνωσαν την πρόθεση να την αναπτύξουν ξανά ως τουριστικό θέρετρο, ανοίγοντας τρία νέα ξενοδοχεία στο κοντινό μέλλον.



9.Centralia - Pennsylvania ΗΠΑ


Μια φορά κι έναν καιρό, η Centralia ήταν μια ήσυχη, μικρή κωμόπολη που στήριζε την οικονομική της ευημερία στα ανθρακωρυχεία της. Μέχρι που το Μάιο του 1962 το πατροπαράδοτο… κάψιμο των σκουπιδιών σε μια χωματερή «άνοιξε τις πύλες της κολάσεως», όπως είπαν χαρακτηριστικά τα αμερικανικά ΜΜΕ.

Το ανθρακωρυχείο έπιασε φωτιά, καταστρέφοντας την πόλη εκ των έσω. Οι αμερικανικές εφημερίδες έγραψαν ότι «ανθρώπινη ζωή δε θα μπορούσε να υπάρξει ξανά σε αυτόν τον τόπο, τον ζεστότερο και από τον πλανήτη Ερμή, με ατμόσφαιρα δηλητηριώδη όσο του Κρόνου. Τοξικά σύννεφα μονοξειδίου του άνθρακα και άλλων αερίων στροβιλίζονταν πάνω από τα σκασίματα στο έδαφος».

Η πόλη τελικά εγκαταλείφθηκε το 1984, ενώ οι επιστήμονες εκτιμούν πως η φωτιά στα σωθικά της θα συνεχίσει να καίει για 250 ακόμη χρόνια.



10. Kayakoy - Τουρκία

Το χωριό το εγκατέλειψαν οι Έλληνες κάτοικοί του το 1923 με την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Οι Έλληνες έφυγαν για να βρουν νέα σπίτια στην Ελλάδα. Περίπου 2.000 γυναικόπαιδα (οι άντρες είχαν οδηγηθεί αιχμάλωτοι σε καταναγκαστικά έργα)  ξεκίνησαν το βασανιστικό ταξίδι για τη Νέα Μάκρη του Μαραθώνα και το χωριό Φαράκλα στη βόρεια Εύβοια.

Ωστόσο οι Τούρκοι που κατοικούσαν στην Ελλάδα δεν εμφανίστηκαν ποτέ στο χωριό. Από τότε παραμένει “αλαφροΐσκιωτο” χωριό με σπίτια όρθια, αλλά έρημα, χωρίς ταβάνια. Το σημερινό του όνομα Καγιάκιοι. Είναι η αρχαία Καρμυλησσός.

Η παρουσία Ελλήνων χρονολογείται από τη βυζαντινή εποχή. Από το 14o αιώνα, πολλοί από αυτούς, ήταν από τη Ρόδο και το Καστελόριζο. Κάποτε το χωριό είχε δικό του νοσοκομείο με πέντε γιατρούς, τρία φαρμακεία, δημοτικό σχολείο και βιβλιοθήκη. Πριν αρχίσουν οι διωγμοί οι Έλληνες ήταν 6.500 και μόνο 500 οι Τούρκοι.


Τέλος! Ελπίζω να το απολαύσατε!
Alexanthi! ♥